شبنم گل نیست الا بر جراحتها نمک

جاده ها چون زخم بی چاک گریبان نیستند

گرد مجنون تاکجاها ریخت در صحرا نمک

زین گلستان هرچه می بینی به رنگی می تپد

گرد موهومی به خاک نیستی آسوده بود

یاد دامان که شد یارب به زخم ما نمک

محو تسلیم وفایم از فضولیها مپرس