گرد موهومی به خاک نیستی آسوده بود

گرد مجنون تاکجاها ریخت در صحرا نمک

زین گلستان هرچه می بینی به رنگی می تپد

شبنم گل نیست الا بر جراحتها نمک

یاد دامان که شد یارب به زخم ما نمک

محو تسلیم وفایم از فضولیها مپرس

داغ ما را نیست فرق از پنبه کردن با نمک