آفاق غرق خون شد و نگرفت خار رنگ

بر هر نفس ز خجلت هستی قیامتی است

صد رنگ می تپد به رخ شرمسار رنگ

قسمت درین چمن ز بهاران قویتر است

ما را چوگل به عرض دو عالم غرور ناز

کافیست زان بهار یک آیینه وار رنگ

سیر بهار ناز تو موقوف خلوتی است