کم نمی باشد حصار چشم حیرانش ز سنگ

کعبه دل گر چه دارد تنگ ارکانش ز سنگ

می دهد تمکین نشانی در بیابانش ز سنگ

محو دیدار ترا از آفت دوران چه باک

عشرت مجنون چه موقوفست بر اطفال شهر

دشت هم از کوه پر کرده ست دامانش ز سنگ

حسن محجوبی که هست از کعبه و دیرش نقاب