حسن محجوبی که هست از کعبه و دیرش نقاب

کم نمی باشد حصار چشم حیرانش ز سنگ

عشرت مجنون چه موقوفست بر اطفال شهر

دشت هم از کوه پر کرده ست دامانش ز سنگ

عاشقان چون شعله می بینند عریانش ز سنگ

آسمان مشکل گره از دانه ما واکند

گرهمه چون آسیا ریزند دندانش ز سنگ