دشت هم از کوه پر کرده ست دامانش ز سنگ

محو دیدار ترا از آفت دوران چه باک

کم نمی باشد حصار چشم حیرانش ز سنگ

عشرت مجنون چه موقوفست بر اطفال شهر

حسن محجوبی که هست از کعبه و دیرش نقاب

عاشقان چون شعله می بینند عریانش ز سنگ

آسمان مشکل گره از دانه ما واکند