حسن نیرنگ جهان پوچ تا آمد به عرض

الحذر از خنده دندان نمای انفعال

می کند بی کاریت نقاش عبرتگاه شرم

چون شود افسرده روها سازد اخگر از زگال

بر جبین رنگ سیاهی ریخت ابروی هلال

خواه بر گردون علم زن خواه آنسوتر خرام

ای سحر زین یکدودم چندانکه می خواهی ببال