بر جبین رنگ سیاهی ریخت ابروی هلال

می کند بی کاریت نقاش عبرتگاه شرم

چون شود افسرده روها سازد اخگر از زگال

حسن نیرنگ جهان پوچ تا آمد به عرض

خواه بر گردون علم زن خواه آنسوتر خرام

ای سحر زین یکدودم چندانکه می خواهی ببال

انتخاب نسخه جمعیت هستی است فقر