بوالهوس یک دوسه روزی به خیالات ببال

انفعال من وتو با دل روشن چه کند

عرق شخص زآیینه نریزد تمثال

عالمست این به غرور تو که می پردازد

مه پس از بدر شدن سعی هلالش پیش است

چون به معراج رسد طالب نقص است کمال

عشق بیخود ز خودم می برد و می آرد