به که چون شمع به سر قطع کنی راه ادب

چون به معراج رسد طالب نقص است کمال

عشق بیخود ز خودم می برد و می آرد

رنگ در دعوی پرواز ندارد پر و بال

تا ز سعی قدمت سایه نگردد پامال

دیده شوخ نگاهان ز حیا بیخبر است

چه کند بیدل اگر نگذرد آب از غربال