من و رازی که نتوان گفت با دل

ز من عمریست می گردد جدا دل

ندانم با که گردید آشنا دل

ز حرف عشق خارا می گدازد

به فکر ناوک ابروکمانی

چو پیکانم گره از سینه تا دل

به امید پری مینا پرستیم