به فکر ناوک ابروکمانی

ندانم با که گردید آشنا دل

ز حرف عشق خارا می گدازد

من و رازی که نتوان گفت با دل

چو پیکانم گره از سینه تا دل

به امید پری مینا پرستیم

ز شوقت کرد بر ما نازها دل