چو پیکانم گره از سینه تا دل

ز حرف عشق خارا می گدازد

من و رازی که نتوان گفت با دل

به فکر ناوک ابروکمانی

به امید پری مینا پرستیم

ز شوقت کرد بر ما نازها دل

نفس آیینه را زنگار یاس است