روزگاری شد به کار عشق حیرانست دل

گاه موج اشک و گاهی گرد افغانست دل

سودن دست است یکسر آمد و رفت نفس

می شود روشن که از هستی پشیمانست دل

خلق ازین اشغال تعمیری که در بنیاد اوست