می شود روشن که از هستی پشیمانست دل

گاه موج اشک و گاهی گرد افغانست دل

روزگاری شد به کار عشق حیرانست دل

سودن دست است یکسر آمد و رفت نفس

خلق ازین اشغال تعمیری که در بنیاد اوست

بام و در می فهمد و غافل که ویرانست دل

فکر هستی جز کمین رفتن از خود هیچ نیست