بام و در می فهمد و غافل که ویرانست دل

سودن دست است یکسر آمد و رفت نفس

می شود روشن که از هستی پشیمانست دل

خلق ازین اشغال تعمیری که در بنیاد اوست

فکر هستی جز کمین رفتن از خود هیچ نیست

دامن بر چیده چندین گریبانست دل

پاس ناموس حیا ناچار باید داشتن