فکر هستی جز کمین رفتن از خود هیچ نیست

می شود روشن که از هستی پشیمانست دل

خلق ازین اشغال تعمیری که در بنیاد اوست

بام و در می فهمد و غافل که ویرانست دل

دامن بر چیده چندین گریبانست دل

پاس ناموس حیا ناچار باید داشتن

چشم گر وا می کنی عیب نمایانست دل