خلق ازین اشغال تعمیری که در بنیاد اوست

روزگاری شد به کار عشق حیرانست دل

سودن دست است یکسر آمد و رفت نفس

می شود روشن که از هستی پشیمانست دل

بام و در می فهمد و غافل که ویرانست دل

فکر هستی جز کمین رفتن از خود هیچ نیست

دامن بر چیده چندین گریبانست دل