پاس ناموس حیا ناچار باید داشتن

بام و در می فهمد و غافل که ویرانست دل

فکر هستی جز کمین رفتن از خود هیچ نیست

دامن بر چیده چندین گریبانست دل

چشم گر وا می کنی عیب نمایانست دل

حسن مطلق بی نیاز از احتمالات دویی ست

وهم می داند که از آیینه دارانست دل