بر نمی آرد چه سازد وحشت لنگش ز دل

غنچه ما بر تغافل تا کجا چیند بساط

می رسد آواز پای رفتن رنگش ز دل

در طلسم ما و من جهد نفس خون خوردنست

شوخی طاووس این گلشن برون بیضه نیست

آسمان برمی کشد عمریست نیرنگش ز دل

با خرد گفتم درین محفل که دارد عافیت