رسوای آفاقم چو صبح از شوخی داغ جنون

دریا و مینایی به کف صحرا و دامان در بغل

از چشم خویش ایمن نی ام کاین قطره دریا نسب

دارد به وضع شبنمی صد رنگ توفان در بغل

چون آفتاب آیینه ای پوشید نتوان در بغل

گرید به حال آگهی کز غفلت نامحرمی

چون چشم اعمی کرده ام آیینه پنهان در بغل