از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل

عمریست که آواره امید نگاهیم

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

ابروی تو بر طاق معلای تغافل

ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست

مهری زده ای بر لب گویای تغافل