ابروی تو بر طاق معلای تغافل

عمریست که آواره امید نگاهیم

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست

مهری زده ای بر لب گویای تغافل

سربازی عشاق به بزم تو تماشاست