ازنقطه خالی که برآن گوشه ابروست

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ابروی تو بر طاق معلای تغافل

مهری زده ای بر لب گویای تغافل

سربازی عشاق به بزم تو تماشاست

هرچند نباشد به میان پای تغافل