جبهه ای چند از شکفتن می کند هموار گل

گر کنی یک غنچه فکر عالم آزادگی

یابی از هر چین دامن صد گریبانزار گل

عشرت این باغ یکسر برگ تسلیم فناست

خلوت آن جلوه غیر از حیرتم چیزی نداشت

هر قدر بی پرده شد آیینه کرد اظهار گل

خاک ما هم می کشد آغوش ناز جلوه ای