خاک ما هم می کشد آغوش ناز جلوه ای

جبهه ای چند از شکفتن می کند هموار گل

خلوت آن جلوه غیر از حیرتم چیزی نداشت

هر قدر بی پرده شد آیینه کرد اظهار گل

چون بهار آمد جهانی می کند یکبار گل

سر به سر باغ جهان بیدل مقام حیرتست

دارد از هر برگ اینجا پشت بر دیوارگل