هر قدر بی پرده شد آیینه کرد اظهار گل

عشرت این باغ یکسر برگ تسلیم فناست

جبهه ای چند از شکفتن می کند هموار گل

خلوت آن جلوه غیر از حیرتم چیزی نداشت

خاک ما هم می کشد آغوش ناز جلوه ای

چون بهار آمد جهانی می کند یکبار گل

سر به سر باغ جهان بیدل مقام حیرتست