گر کند در باغ کفرم رشته زنار گل

از رگ تاکم لب امید بی خمیازه نیست

می کند زین ریشه آخر نشئه ای سرشار گل

سبحه ریزد غنچه کیفیت این شاخسار

الفت دلها بهار انبساط دیگر است

شاخ این گلبن ز پیوند آورد بسیار گل

ناله از انداز جرات در عرق گم می شود