این چمن دارد بقدر دیده بیدار گل

غنچه ها از جوش دلتنگی گریبان می درند

ورنه این گلشن ندارد یک تبسم وار گل

همچو شبنم بایدت حیران به دامن کرد و بس

عافیت مفتست اگر در ضبط خود کوشد کسی

چون پریشان شد نگردد جمع دیگر بار گل

بوی دردی می تراود از مزاج نوبهار