چون پریشان شد نگردد جمع دیگر بار گل

همچو شبنم بایدت حیران به دامن کرد و بس

این چمن دارد بقدر دیده بیدار گل

عافیت مفتست اگر در ضبط خود کوشد کسی

بوی دردی می تراود از مزاج نوبهار

در غبار رنگ دارد ناله بیمارگل

وحشتی می باید اسبابی دگر در کار نیست