بوی دردی می تراود از مزاج نوبهار

این چمن دارد بقدر دیده بیدار گل

عافیت مفتست اگر در ضبط خود کوشد کسی

چون پریشان شد نگردد جمع دیگر بار گل

در غبار رنگ دارد ناله بیمارگل

وحشتی می باید اسبابی دگر در کار نیست

هر قدر زبن باغ دامن چیده ای بردارگل