هر قدر زبن باغ دامن چیده ای بردارگل

بوی دردی می تراود از مزاج نوبهار

در غبار رنگ دارد ناله بیمارگل

وحشتی می باید اسبابی دگر در کار نیست

طرز روشن مشربان بیگانه از آرایش است

شمع را مشکل که گردد زینت دستارگل

اینقدر زخم آشیان ناوک بیداد کیست