مگشای بالت آنقدر که کشند غنچه بنگ گل

می مینای این چمن ز شکست است موجزن

پی بوگیر و درشکن به خیال ترنگ گل

ز نشاط عرق ثمر به گلاب آب ده نظر

نه به رنگ الفت بقا، نه ز بوی جلوه پرگشا

مگر این نقد پوچ را تو بسنجی به سنگ گل

طرب باغ رنگ اگر زند ازخنده گل به سر