تو به دستگاه چه آبرو ز طرب وفا کنی آرزو

ز بهار می طلبی نشان مگذر ز آینه های گل

قدح شکسته فرصتت چقدر شراب نفس کشد

به خمیر طینت سنگ هم زده اند آب بقای گل

که نساخت کاسه رنگ و بو به مزاج خنده گدای گل

به خیال غنچه نشسته ام به هوای آینه بسته ام

ز دل شکسته کجا روم چو بهارم آبله پای گل