خاک در صحن بهشتی که ندارد آدم

نبرد چشم طمع سیری از اسباب جهان

رشته موج ندوزد لب گرداب به هم

طالب صحبت معنی نظران باید بود

عشق هر جا فکند مایده حسن ادب

هم به پایت که به پایت نتوان خورد قسم

عجز طاقت چقدر سرمه عبرت دارد