عشق هر جا فکند مایده حسن ادب

رشته موج ندوزد لب گرداب به هم

طالب صحبت معنی نظران باید بود

خاک در صحن بهشتی که ندارد آدم

هم به پایت که به پایت نتوان خورد قسم

عجز طاقت چقدر سرمه عبرت دارد

بسکه خم شد قد ما ماند نظر محو قدم