غبار حاجت ما طرف دامنی نگرفت

زبان سنگ تری خشکیش بود مرهم

مزاج خودشکن آزار کس نمی خواهد

کم است ریزش خون تیغ را ز ریزش دم

یقین شد اینکه بلند است آستان کرم

خجالت است خرابات فرصت هستی

قدح زنید حریفان همین به جبهه نم