خجالت است خرابات فرصت هستی

کم است ریزش خون تیغ را ز ریزش دم

غبار حاجت ما طرف دامنی نگرفت

یقین شد اینکه بلند است آستان کرم

قدح زنید حریفان همین به جبهه نم

به خط جاده پرگار رفته ایم همه

چو سبحه پیش و پس اینجا گذشته است ز هم