به خط جاده پرگار رفته ایم همه

یقین شد اینکه بلند است آستان کرم

خجالت است خرابات فرصت هستی

قدح زنید حریفان همین به جبهه نم

چو سبحه پیش و پس اینجا گذشته است ز هم

به یاد وصل که لبریز حسرتی بیدل

که از نم مژه ات ناله می چکد چو قلم