بس که دارد گریه بر نومیدی نخجیر من

چند باید بود محو انفعال از احتلام

فرصت نیرنگ هستی پر تنک سرمایه است

تا تو آغوشی گشایی وصل می گردد پیام

جای تخم اشک می ریزد گره از چشم دام

سوختم از برق نیرنگ برهمن زاده ای

کز رمیدن واکند آغوش گوید رام رام