گامی به جلوه آی و ز رنگم برآرگرد

نقاش خامه گیر ز موی سترده ام

خجلت چو شمع کشته ز داغم نمی رود

آیینه زنگ بسته ز وضع فسرد ه ام

از خویش رفتنی به خرامت سپرده ام

در خاک تربتم نفسی می زند غبار

بیدل هنوز زنده عشقم ، نمرده ام