خجلت چو شمع کشته ز داغم نمی رود

آهی نکرد گل که به باغش نبرده ام

اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست

نقاش خامه گیر ز موی سترده ام

آیینه زنگ بسته ز وضع فسرد ه ام

گامی به جلوه آی و ز رنگم برآرگرد

از خویش رفتنی به خرامت سپرده ام