آهی نکرد گل که به باغش نبرده ام

امروز نامه ام ز بر یار می رسد

من گام قاصد از تپش دل شمرده ام

در یاد جلوه ای که بهشت تصور است

اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست

نقاش خامه گیر ز موی سترده ام

خجلت چو شمع کشته ز داغم نمی رود