اجزای من قلمرو نیرنگ ناز اوست

من گام قاصد از تپش دل شمرده ام

در یاد جلوه ای که بهشت تصور است

آهی نکرد گل که به باغش نبرده ام

نقاش خامه گیر ز موی سترده ام

خجلت چو شمع کشته ز داغم نمی رود

آیینه زنگ بسته ز وضع فسرد ه ام