این رشته را خیال چه فتراک کرده ام

تیغی به جاده دم الفت نمی رسد

سیر هزار راه خطرناک کرده ام

دل از نفس نمی گسلد ربط آرزو

طاقت به دوش کس ننهد بار احتیاج

وامانده ام که تکیه بر افلاک کرده ام

از ضعف پیریی که سرانجام زندگی ست