طاقت به دوش کس ننهد بار احتیاج

سیر هزار راه خطرناک کرده ام

دل از نفس نمی گسلد ربط آرزو

این رشته را خیال چه فتراک کرده ام

وامانده ام که تکیه بر افلاک کرده ام

از ضعف پیریی که سرانجام زندگی ست

دندان غلط به ریشه مسواک کرده ام