از ضعف پیریی که سرانجام زندگی ست

این رشته را خیال چه فتراک کرده ام

طاقت به دوش کس ننهد بار احتیاج

وامانده ام که تکیه بر افلاک کرده ام

دندان غلط به ریشه مسواک کرده ام

پر بیدماغ فطرتم از سجده ام مپرس

سر بود گوهری که کنون خاک کرده ام