سر بود گوهری که کنون خاک کرده ام

از ضعف پیریی که سرانجام زندگی ست

دندان غلط به ریشه مسواک کرده ام

پر بیدماغ فطرتم از سجده ام مپرس

گرد شکستم از چه نخندد به روی کار

مزدوری قلمرو ادراک کرده ام

بیدل حنایی از چه نگردد بیاض چشم