پر بیدماغ فطرتم از سجده ام مپرس

وامانده ام که تکیه بر افلاک کرده ام

از ضعف پیریی که سرانجام زندگی ست

دندان غلط به ریشه مسواک کرده ام

سر بود گوهری که کنون خاک کرده ام

گرد شکستم از چه نخندد به روی کار

مزدوری قلمرو ادراک کرده ام