ابر را گفتم چه باشد باعث سیرابی ات

سوده ام دستی که همت را پشیمان کرده ام

جز غم سیل فنا دیگر چه باید خوردنم

از فضولی خویش را در دشت مهمان کرده ام

گفت وقتی گریه بر عاجز گیاهان کرده ام

بیدل از داغ چراغ خامشم غافل مباش

نرگسستان چشمکی خس پوش مژگان کرده ام